บล็อกของธี ณ คิวบิก

ผมจับฉลากที่นั่งได้หมายเลขที่41 เป็นมุมซ้ายล่างสุดของห้อง

ตำแหน่งที่เหมาะแก่การเหม่อและหลับยิ่งนัก

แน่นอนว่าตอนนี้ผมกำลังนั่งข้างๆกับเพื่อนข้างโต๊ะคนใหม่

เรา2คนไม่ปริปาก

พัดลมเหนือหัวส่งเสียงหวื่อๆเนือยๆต่อไป

เรา2คนก็ยังเงียบต่อไป

เสียงเซ็งแซ่ในห้องยังดังมาเรื่อยๆ

แต่เรา2คนก็ยังคงไว้ซึ่งความเงียบ

ผมกับเขาไม่ได้ไม่ถูกกัน แต่เราแค่....

ไม่รู้จะพูดอะไร

ผมและรวิระ วิญญรักษาหรือก็คือธูปคงรู้อยู่แก่ใจว่านอกจากวันเกิดและความแว่น(?)แล้ว เรา2คนไม่มีอะไรคล้ายกันซักอย่าง เรื่องที่พอจะคุยกันได้จึงมีไม่มากนัก

และผมยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงเสียวสันหลังเป็นครั้งคราวข้างๆเพื่อนร่วมห้องคนนี้

ฟ้าเหมือนฝันข้างหน้าผมก็ยังคงความ'หลุมดำ'ในแบบของเธอต่อไป

แม้จะทำเวรด้วยกันมาตลอดปีที่แล้วก็ตาม และแม้เธอจะเป็นถึง'คนพิเศษ(ข้างเดียว?)'ของเพื่อนสนิทอย่างภูมิ ผมก็ไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเธอนัก

ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับเธอเช่นกัน 

ภูที่อยู่ข้างๆฟ้าก็ไม่ต่างกัน 1ปีที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ผมกับเขาสนิทกันเท่าใดนัก แม้ช่วงแรกๆของปีที่แล้วผมจะแอบไม่ชอบหน้าหมอนี่เล็กน้อยด้วยสาเหตุบางประการ แต่ตอนนี้เขาก็เป็น'คนโอเคๆ'ในสายตาผม ไม่บวก ไม่มีลบ

ผมไม่มีอะไรจะพูดกับอีกฝ่ายเหมือนกับอีก2คน

ผมหันไปมองเพื่อนรอบตัวอีกครั้ง ปากกาในมือหมุนเป็น'จังหวะ'เรียบๆเหมือนเส้นตรง เช่นเดียวกับกราฟการเต้นของความรู้สึกของผม เรียบจนน่าแปลกใจ ใจผมเองก็โล่งจนน่าแปลกใจเช่นกัน

5วินาทีต่อมา

ผมหันไปมองธูป

7วินาทีต่อมา

ผมหันไปมองฟ้าและภูข้างหน้า

9วินาทีต่อมา

ผมทำปากกในมือตกลงโต๊ะ เป็นเสียง'ตึก'2จังหวะ

ความเงียบก็ยังคงดำเนินต่อไป....

สรุป

-ธีรู้สึกเฉยๆที่ได้นั่งใกล้ๆธูป ฟ้าและภู เพราะไม่ได้สนิทอะไรกับทั้ง3คน

-ธีรู้สึกเหมือนทุกอย่างดูเงียบๆแปลกๆ

-และมันก็คงเงียบต่อไปเรื่อยๆในความคิดของธี

อนึ่ง

ธีมีสัมผัสที่6น้อยมาก(แต่ไม่ถึงกับเป็น0) ไม่สามารถเห็นหรือสัมผัสวิญญาณได้ แต่'รู้สึก'ถึงการคงอยู่ของน้องเทียนเป็นครั้งคราวได้หากอยู่ใกล้พอในรูปแบบของอาการเสียวสันหลังอ่อนๆ